jin

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Lèmbörgsj

Oetspraok

Aafkóms

  • E Lèmbörgsj heimwaordj aafkómstig oed g'm Aadlèmbörgsje es Jinn.

Zèlfstenjig naomswaordj

jin m

  1. (Hoeaglèmbörgsj) 'n Leidighed.
  2. (Hoeaglèmbörgsj) 'd Ónaezelig wievelik beginsel dèr ruumdje bie g'r Sjineezjer.

Buging


(Hoeaglèmbörgsj)
inkelvaadj mieëvaadj
gans avig klènder splintjer gans avig klènder splintjer
èègenersval jin - jinke - jinner - jinkes -
èègedómsval jins - jinkes - jinner - jinkes -
richtingsval jinnes - jinneske - jinnese - jinneskes -
rèèksval jinne - jinke - jinner - jinkes -
veurwèrpsval jin - jinke - jinner - jinkes -
achterval - - - -
oetroopsval - - - -
middelsval - - - -