Naar inhoud springen

kóndige

Van Wiktionary

Mofers

[bewirk]

Wirkwaord

[bewirk]

Lemma

[bewirk]

kóndige /kʊ́ndɪ̽ʝe/

  1. (synoniem) (euvergenkelik) anger waord veur bekindjmake
Aafbraeking
  • kón-di-ge
Net get anges gesjreve
Variaasje
Aafleijinge
Samestèlling

Verveuging

[bewirk]
ich doe det veer geer zie deilwaord
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
hujigen tied sjrif kóndig kóndigs kóndig kóndige kóndigen kóndig kóndige kóndigen kóndigendj
IPA /kʊ́ndɪç//kʊ́ndɪʝ/ /kʊ́ndɪçs/ /kʊ́ndɪʝz/ /kʊ́ndɪç//kʊ́ndɪʝ/ /kʊ́ndɪ̽ʝe/ /kʊ́ndɪ̽ʝen/ /kʊ́ndɪç//kʊ́ndɪʝ/ /kʊ́ndɪ̽ʝe/ /kʊ́ndɪ̽ʝen/ /kʊ́ndɪ̽ʝeɲɟ/
vergangen tied sjrif kóndigdje kóndigdjen kóndigdjes kóndigdje kóndigdjen kóndigdje kóndigdjen kóndigdje kóndigdjen kóndigdje kóndigdjen gekóndig
IPA /kʊ́ndɪʝɟe/ /kʊ́ndɪʝɟen/ /kʊ́ndɪʝɟes/ /kʊ́ndɪʝɟez/ /kʊ́ndɪʝɟe/ /kʊ́ndɪʝɟen/ /kʊ́ndɪʝɟe/ /kʊ́ndɪʝɟen/ /kʊ́ndɪʝɟe/ /kʊ́ndɪʝɟen/ /kʊ́ndɪʝɟe/ /kʊ́ndɪʝɟen/ /ɣə'kʊ́ndɪç//ɣə'kʊ́ndɪʝ/
gebi-jjendje wies sjrif kóndig! kóndige-v'r kóndigtj!
kóndig!
IPA /kʊ́ndɪç//kʊ́ndɪʝ/ /kʊ́ndɪ̽ʝever/ /kʊ́ndɪçc/
/kʊ́ndɪç/
/kʊ́ndɪʝɟ/
/kʊ́ndɪʝ/
substantivering infinitief gerundium I gerundium II supinum participium
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
sjrif kóndige kóndigen gekóndig ó kóndige kóndigen kóndigentaere kóndigentaeren gekóndige gekóndigen
IPA /kʊ́ndɪ̽ʝe/ /kʊ́ndɪ̽ʝen/ /ɣə'kʊ́ndɪç//ɣə'kʊ́ndɪʝ/ /kʊ́ndɪ̽ʝe/ /kʊ́ndɪ̽ʝen/ /kʊ́ndɪ̽ʝen̥'tɛ̀:re/ /kʊ́ndɪ̽ʝen̥'tɛ̀:ren/ /ɣə'kʊ́ndɪ̽ʝe/ /ɣə'kʊ́ndɪ̽ʝen/

Zelfstenjig naamwaord

[bewirk]

Neet-lemma

[bewirk]

kóndig ó /kʊ́ndɪ̽ʝe/

  1. (gerundium) gerundium II van kóndige
Raod

Deze vorm (gerundium II taenge I) geldj es (neutraal) spraokgebroek sónger negatieve bieklank.

Aafbraeking
  • kón-di-ge

Verbuging

[bewirk]
inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif kóndigekóndigen
IPA /kʊ́ndɪ̽ʝe//kʊ́ndɪ̽ʝen/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif kóndigekóndigen
IPA /kʊ́ndɪ̽ʝe//kʊ́ndɪ̽ʝen/

Wirkwaord

[bewirk]

Neet-lemma

[bewirk]

kóndige /kʊ́ndɪ̽ʝe/

  1. (neet-lemma) mieëveljigen ieëste-persoeansvorm (veer) innen hujigen tied van kóndige
  2. (neet-lemma) mieëveljigen derdje-persoeansvorm (zie) innen hujigen tied van kóndige
Aafbraeking
  • kón-di-ge