kiel

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

'ne rónjen en 'ne gewuuene kiel [1]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

kiel m /kʲí:l/

  1. (gesjieër) e plat of róndj, spits toeloupendj veurwerp (meis van hout) mit einen of twieë sjuunse kantjen ónger 'ne sjerpen hook det gebroek wuuert veur get mit vas te zitte, te verkómme det get eweg roltj of veur te helpe bie 't spliete van belk
  2. e stökske metaal det in 'n inkeping van 'n moteras opgeslaote ligk veur verdrejjing te verkómme
Aafbraeking
  • kiel
Net get anges gesjreve
Verwantje wäörd

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif kiel kiele kielen
IPA /kʲí:l/ /kʲí:le/ /kʲí:len/
dim. sjrif kielke kielken kielkes
IPA /kʲí:l̥kʲe/ /kʲí:l̥kʲen/ /kʲí:l̥kʲes/ /kʲí:l̥kʲez/
dat. sjrif kiel kiele kielen
IPA /kʲí:l/ /kʲí:le/ /kʲí:len/

In anger spraoke[bewirk]

[1]