ablatief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

ablatief m /abla̽tif/ (ouch: /abla̽'tif/)

  1. (spraokkónde) de zèsdje naamval die ónger anger 'n bewaeging örges vanaaf aanguuef
Raod

De klemtoean ligk op dit waord meistes oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj praktisch neet gebroek.

Aafbraeking
  • ab-la-tief

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif ablatief ablatieve ablatieven
IPA /abla̽tif/ /abla̽tiv/ /abla̽'tive/ /abla̽'tiven/
dim. sjrif ablatiefke ablatiefken ablatiefkes
IPA /abla̽'tifkʲe/ /abla̽'tifkʲen/ /abla̽'tifkʲes/ /abla̽'tifkʲez/
dat. sjrif ablatief ablatieve ablatieven
IPA /abla̽tif/ /abla̽tiv/ /abla̽'tive/ /abla̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]