diminutief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

diminutief m /dími̽nʉ̜̽tif/ (ouch: /dimi̽nʉ̜̽'tif/)

  1. (spraokkónde) 'ne vorm van e waord dae kleinheid, jeugdigheid of ónbelank aanguuef, of aanguuef det 't óngerwerp beleef is
Raod

De klemtoean ligk op dit waord meistes oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj neet hieël dök gebroek.

Aafbraeking
  • di-mi-nu-tief

Grammaer[bewirk]

d'n Diminutief wuuertj in 't Mofers minder gebroek es in 't Standerdnederlandjs.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif diminutief diminutieve diminutieven
IPA /dími̽nʉ̜̽tif/ /dími̽nʉ̜̽tiv/ /dimi̽nʉ̜̽'tive/ /dimi̽nʉ̜̽'tiven/
dim. sjrif diminutiefke diminutiefken diminutiefkes
IPA /dimi̽nʉ̜̽'tifkʲe/ /dimi̽nʉ̜̽'tifkʲen/ /dimi̽nʉ̜̽'tifkʲes/ /dimi̽nʉ̜̽'tifkʲez/
dat. sjrif diminutief diminutieve diminutieven
IPA /dími̽nʉ̜̽tif/ /dími̽nʉ̜̽tiv/ /dimi̽nʉ̜̽'tive/ /dimi̽nʉ̜̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]