partitief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

partitief m /par̥ti̽'tif/

  1. (spraokkónde) e grammatikaal aspek bie bieveugelike naamwäörd en biewäörd det 'n óngerdeil aanguuef inplaats e gehieël
Aafbraeking
  • par-ti-tief

Grammaer[bewirk]

In 't Mofers kump de partitief veur bie bieveugelike naamwäörd, kinmirkendj es vörm op -s. Hiebie wuuert t'r veural gebroek in kómbenaasje mit 't waord "get" en guuef 't e veurbeeldj van 'n bepaoldje saort: get zeuts, get kaads, get jónks. Nao 'ne klinker kump hie meis 'n -t- bie: get blawts, get nuuts.

De partitief wuuert noeatj gevörmp op stóffelike bieveugelike naamwäörd (wie houtere of plastiekke) en zeljelik op voltoeadje deilwäörd van sterke wirkwäörd.

Wiejer guuef 't nag 't partitief biewaord "es". Hiebie wuuert 'n aantal oet e grótter gehieël geneump: Ich höb es vief; doe höbs es neuge.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif partitief partitieve partitieven
IPA /par̥ti̽'tif/ /par̥ti̽'tiv/ /par̥ti̽'tive/ /par̥ti̽'tiven/
dim. sjrif partitiefke partitiefken partitiefkes
IPA /par̥ti̽'tifkʲe/ /par̥ti̽'tifkʲen/ /par̥ti̽'tifkʲes/ /par̥ti̽'tifkʲez/
dat. sjrif partitief partitieve partitieven
IPA /par̥ti̽'tif/ /par̥ti̽'tiv/ /par̥ti̽'tive/ /par̥ti̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]