predikatief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

predikatief m /pr̥é:di̽ka̽'tif/

  1. (spraokkónde) 'ne vorm van e bieveugelik naamwaord waat los steit van 't zelfstenjig naamwaord wo 't bie huuert
Aafbraeking
  • pre-di-ka-tief

Grammaer[bewirk]

In 't Mofers haet de predikatief twieë vörm: geslechtelik/mieëveljig (ónverbaoge) en ónziejig. Allewiel is d'n ónziejige vorm 'nt verdwiene.

't Versjil tösse predikatief en attributief kan m'n hie-ónger zeen:

  • Dao steit de roeaje wage. ("roeaje" is verbaogen en attributief)
  • De wage dae dao steit is roead. ("roead" is ónverbaogen en predikatief)

Wiejer guuef 't onnag e deil bieveugelike naamwäörd die gaar gein attributieve vörm höbben en dus allein predikatief gebroek kónne waere.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif predikatief predikatieve predikatieven
IPA /pr̥é:di̽ka̽'tif/ /pr̥é:di̽ka̽'tiv/ /pr̥é:di̽ka̽'tive/ /pr̥é:di̽ka̽'tiven/
dim. sjrif predikatiefke predikatiefken predikatiefkes
IPA /pr̥é:di̽ka̽'tifkʲe/ /pr̥é:di̽ka̽'tifkʲen/ /pr̥é:di̽ka̽'tifkʲes/ /pr̥é:di̽ka̽'tifkʲez/
dat. sjrif predikatief predikatieve predikatieven
IPA /pr̥é:di̽ka̽'tif/ /pr̥é:di̽ka̽'tiv/ /pr̥é:di̽ka̽'tive/ /pr̥é:di̽ka̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]