akkuzatief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

akkuzatief m /aku̽za̽tif/ (ouch: /aku̽za̽'tif/)

  1. (spraokkónde) de veerdje naamval dae 't liejendj veurwerp of de patiënt aanguuef
Raod

Lèt op! Bakkes sjrief accusatief.

De klemtoean ligk op dit waord meistes oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj praktisch neet gebroek.

Aafbraeking
  • ak-ku-za-tief

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif akkuzatief akkuzatieve akkuzatieven
IPA /aku̽za̽tif/ /aku̽za̽tiv/ /aku̽za̽'tive/ /aku̽za̽'tiven/
dim. sjrif akkuzatiefke akkuzatiefken akkuzatiefkes
IPA /aku̽za̽'tifkʲe/ /aku̽za̽'tifkʲen/ /aku̽za̽'tifkʲes/ /aku̽za̽'tifkʲez/
dat. sjrif akkuzatief akkuzatieve akkuzatieven
IPA /aku̽za̽tif/ /aku̽za̽tiv/ /aku̽za̽'tive/ /aku̽za̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]