broeam

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

broeam

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

broeam m > m ~ ó /brùä̯m/

  1. (sjemie) 't sjemisch element mit 't symboeal Br en 't atoeamnómmer 35; e broen halogeen det van netuur neet óngebónje veurkump
Aafbraeking
  • broeam
Variaasje

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif broeam
IPA /brùä̯m/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif broeam
IPA /brùä̯m/

In anger spraoke[bewirk]