Naar inhoud springen

comitatief

Van Wiktionary

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

comitatief m /kó:mi̽ta̽tif/ (ouch: /kó:mi̽ta̽'tif/) ko~mitatief

  1. (spraoklieër) 'ne naamval dae gezelsjap aanguuef (same mit=)
Raod

De klemtoean ligk op dit waord meistens oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj praktisch neet gebroek.

Aafbraeking
  • co-mi-ta-tief

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif comitatief comitatieve comitatieven
IPA /kó:mi̽ta̽tif/ /kó:mi̽ta̽tiv/ /kó:mi̽ta̽'tive/ /kó:mi̽ta̽'tiven/
dim. sjrif comitatiefke comitatiefken comitatiefkes
IPA /kó:mi̽ta̽'tifkʲe/ /kó:mi̽ta̽'tifkʲen/ /kó:mi̽ta̽'tifkʲes/ /kó:mi̽ta̽'tifkʲez/
dat. sjrif comitatief comitatieve comitatieven
IPA /kó:mi̽ta̽tif/ /kó:mi̽ta̽tiv/ /kó:mi̽ta̽'tive/ /kó:mi̽ta̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]