Naar inhoud springen

essief

Van Wiktionary

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

essief m /æsif/ (ouch: /æ'sif/)

  1. (spraoklieër) 'ne naamval dae 'n geliekenis aanguuef (wie ..., wen ...)
Raod

De klemtoean ligk op dit waord meistens oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj praktisch neet gebroek.

Aafbraeking
  • es-sief

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif essief essieve essieven
IPA /æsif/ /æsiv/ /æ'sive/ /æ'siven/
dim. sjrif essiefke essiefken essiefkes
IPA /æ'sifkʲe/ /æ'sifkʲen/ /æ'sifkʲes/ /æ'sifkʲez/
dat. sjrif essief essieve essieven
IPA /æsif/ /æsiv/ /æ'sive/ /æ'siven/

In anger spraoke[bewirk]