hik

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

hik m /hɪkʲ/

  1. 'n ónwillekeurige sametrèkking van 't midderif ónger 't inaome, die trögkkump en oet 't nieks opkump en gevolg wuuert door 't ónverhöds sloete van 't klepke vanne sträöt
Aafbraeking
  • hik
Synoniem
Aafleijinge
Zagswies
  • Es se d'n hik höbs, grujtj dien hert.
  • Veuren hik kwiet te kómme mós me drie kieër sónger aom te haolen en d'rin te hikken 't volgendj riem zègke:
    Ich höb d'n hik;
    ich höb de pik.
    Ich höb 'm noe;
    ich höb 'm dan.
    Ich gaef 'm aan miene naoberman,
    dae 'm good verdrage kan.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif hik
IPA /hɪkʲ/ /hɪgʲ/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif hik
IPA /hɪkʲ/ /hɪgʲ/

In anger spraoke[bewirk]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

hik /hɪkʲ/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van hikke
  2. (neet-lemma) inkelveljigen derdje-persoeansvorm (det) innen hujigen tied van hikke
  3. (neet-lemma) mieëveljigen twieëdje-persoeansvorm (geer) innen hujigen tied van hikke
  4. (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van hikke
  5. (neet-lemma) mieëveljige gebi-jjendje wies van hikke
Aafbraeking
  • hik
Variaasje