hortatief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

hortatief m /hɒr̥ta̽'tif/

  1. (spraokkónde) 'ne wirkwaordsvorm verwantj ane gebejendje wies wobie m'n einanger kan aanspäöre
Aafbraeking
  • hor-ta-tief

Grammaer[bewirk]

In 't Mofers kump d'n hortatief veur es alik wirkwaord + -v'r: wie loupe-v'r. Bie sómmige athematische wirkwäörd kump nag 'n -e d'rbie: done-v'r, gaone-v'r enzowiejer.

Bakkes sjrief d'n hortatief los vanein.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif hortatief hortatieve hortatieven
IPA /hɒr̥ta̽'tif/ /hɒr̥ta̽'tiv/ /hɒr̥ta̽'tive/ /hɒr̥ta̽'tiven/
dim. sjrif hortatiefke hortatiefken hortatiefkes
IPA /hɒr̥ta̽'tifkʲe/ /hɒr̥ta̽'tifkʲen/ /hɒr̥ta̽'tifkʲes/ /hɒr̥ta̽'tifkʲez/
dat. sjrif hortatief hortatieve hortatieven
IPA /hɒr̥ta̽'tif/ /hɒr̥ta̽'tiv/ /hɒr̥ta̽'tive/ /hɒr̥ta̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]