kemeide

Mofers

Zelfstenjig naamwaord

Lemma

kemeide mv /kə'mɛ́i̯de/

1. misselik, aanstèllerige gedraag, lestig gedoons

   Doe mós dich neet ophaje mit zón kemeide; dao sjuuts se nieks mit op.

   Sjei 'ns oet mit die kemeiden en dooch dich die kleier aan die ich dich oetgezóch höb.

2. kwatsj, vraemb gedraag

   Dae haoldje kemeiden oet; det kries se neet verzónne, meh sjoean waas 't waal!

Aafbraeking

• ke-mei-de

Aafleijinge

• kemeidemaeker, kemeidiant

Verwantje wäörd

• kemiek, komedie
• laege, gekke tuuen

Zagswies

• kemeide veil höbbe: zich ónberaekenbaar gedrage
• Waat zeen det veur kemeide: Waat is det veur vraemb gedraag!

Kómaaf

• Oet 't Frans: comédie

Vermeljing

• Bakkes, Pierre: Mofers Waordebook, Stichting Mofers Waordebook (2007); p. 182.

Verbuging

		inkelvaad		mieëvaad
		radikaal	liaison	radikaal	liaison
nom.	sjrif	—		kemeide	kemeiden
	IPA	—		/kə'mɛ́i̯de/	/kə'mɛ́i̯den/
dim.	sjrif	—		—
	IPA	—		—

In anger spraoke

[1]

bewirk

• Algemein Gesjreve Limbörgs: kemedie
• Nederlandjs: flauwe kul g, aanstellerij^(nl:) g, fratsen^(nl:) mv