kemeide

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

kemeide mv /kə'mɛ́i̯de/

  1. misselik, aanstèllerige gedraag, lestig gedoons
    Doe mós dich neet ophaje mit zón kemeide; dao sjuuts se nieks mit op.
    Sjei 'ns oet mit die kemeiden en dooch dich die kleier aan die ich dich oetgezóch höb.
  2. kwatsj, vraemb gedraag
    Dae haoldje kemeiden oet; det kries se neet verzónne, meh sjoean waas 't waal!
Aafbraeking
  • ke-mei-de
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • kemeide veil höbbe: zich ónberaekenbaar gedrage
  • Waat zeen det veur kemeide: Waat is det veur vraemb gedraag!
Kómaaf
  • Oet 't Frans: comédie

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif kemeide kemeiden
IPA /kə'mɛ́i̯de/ /kə'mɛ́i̯den/
dim. sjrif
IPA

In anger spraoke[bewirk]