vokatief

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

vokatief m /vò:ka̽tif/ (ouch: /vò:ka̽'tif/)

  1. (spraoklieër) de viefdje naamval dae 'nen aanroop of 'n aanspraeking guuef
Raod

Lèt op! Bakkes sjrief vocatief.

De klemtoean ligk op dit waord meistens oppe ieëste silbe, meh versjuuf bieje verbaoge vörm ummer nao de twieëdje silbe.

d'n Diminutief van dit waord wuuertj praktisch neet gebroek.

Aafbraeking
  • vo-ka-tief

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif vokatief vokatieve vokatieven
IPA /vò:ka̽tif/ /vò:ka̽tiv/ /vò:ka̽'tive/ /vò:ka̽'tiven/
dim. sjrif vokatiefke vokatiefken vokatiefkes
IPA /vò:ka̽'tifkʲe/ /vò:ka̽'tifkʲen/ /vò:ka̽'tifkʲes/ /vò:ka̽'tifkʲez/
dat. sjrif vokatief vokatieve vokatieven
IPA /vò:ka̽tif/ /vò:ka̽tiv/ /vò:ka̽'tive/ /vò:ka̽'tiven/

In anger spraoke[bewirk]