aanval

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

aanval m /á:nvál/

  1. 't perberen 'n taengepertie geweldj aan te doon of van zien stèlling aaf te haole veur daomit de eige peziesje te baetere (wie bie 'ne krieg of 'ne stried)
  2. (euverdrechtelik) de mansjappe bie 'n sport die verzeuke zoväöl meugelik drök oppen taengespeelder te haje
  3. 'n ónverhöds, zwaor optraeje van 'n krenkdje of anger aandoning
  4. (euverdrechtelik) 'n ónverhöds, stevig optraeje van e geveul
  5. 't hieël zwaor taengespraeke van emes
Aafbraeking
  • aan-val
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • innen aanval gaon

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif aanval aanvel
IPA /á:nvál/ /á:nvæ̀l/
dim. sjrif aanvelke aanvelken aanvelkes
IPA /á:nvæ̀l̥kʲe/ /á:nvæ̀l̥kʲen/ /á:nvæ̀l̥kʲes/ /á:nvæ̀l̥kʲez/
dat. sjrif aanval aanvel
IPA /á:nvál/ /á:nvæ̀l/
Raod

Bakkes guuef gèn verbaoge vörm aan.

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[3]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

aanval /á:nvàl/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van aanvalle (in naevezats)
Aafbraeking
  • aan-val
Synoniem
  • (in houfzats) val aan