keen

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

kene [1] van zónneblome

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

keen v /kʲè:n/

  1. (plantje) (bieëster) 't ieëste óntwikkelingsstadium van 'n plantj of 'n imprio
  2. (liefdeil) e stök hoed det gebósten is inne vorm van 'ne spleet
    Inne wintjer höbbe luuj döks las van kenen inne henj.
Aafbraeking
  • keen
Aafleijinge
Verwantje wäörd

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif keen kene kenen
IPA /kʲè:n/ /kʲé:ne/ /kʲé:nen/
dim. sjrif keenke keenken keenkes
IPA /kʲè:n̥kʲe/ /kʲè:n̥kʲen/ /kʲè:n̥kʲes/ /kʲè:n̥kʲez/

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[2]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

keen /kʲè:n/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van kene
  2. (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van kene
Aafbraeking
  • keen