optatief

Mofers

Zelfstenjig naamwaord

Lemma

optatief m /ɒpta̽tif/ (ouch: /ɒpta̽'tif/)

1. (spraoklieër) 'ne wirkwaordsvorm dae 'n wins of 'n begaering oetdrök

Raod

In 't Mofers kan d'n optatief bie sterke wirkwäörd oetgedrök waere mitte kónjunktief.

Aafbraeking

• op-ta-tief

Verbuging

		inkelvaad		mieëvaad
		radikaal	liaison	radikaal	liaison
nom.	sjrif	optatief		optatieve	optatieven
	IPA	/ɒpta̽tif/	/ɒpta̽tiv/	/ɒpta̽'tive/	/ɒpta̽'tiven/
dim.	sjrif	optatiefke	optatiefken	optatiefkes
	IPA	/ɒpta̽'tifkʲe/	/ɒpta̽'tifkʲen/	/ɒpta̽'tifkʲes/	/ɒpta̽'tifkʲez/
dat.	sjrif	optatief		optatieve	optatieven
	IPA	/ɒpta̽tif/	/ɒpta̽tiv/	/ɒpta̽'tive/	/ɒpta̽'tiven/

In anger spraoke

Frans: optatif m Ieslandjs: óskháttur(is:) m Ingels: optative(en:) Nederlandjs: optatief g

Pruus: Optativ m, Wunschform m Spaans: optativo m Zweeds: optativ g