plek

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

plek v /pl̥ækʲ/

  1. e klei stök örges van det voel of nöt is
  2. (veural in verkleinvorm) 'n specefieke plaats op 't lief, meis es dao ouch 'n verkluuering is
Aafbraeking
  • plek
Net get anges gesjreve
Aafleijinge
Verwantje wäörd
'n blaw plek
Zagswies
  • 'n blaw plek: 'n plaats op 't lief wo 't blood oet 't bloodvaat is gekómme (wie door 'n óngelök), en wo det zichbaar is

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif plek plekke plekken
IPA /pl̥ækʲ/ /pl̥ægʲ/ /pl̥ækʲe/ /pl̥ækʲen/
dim. sjrif plekske pleksken plekskes
IPA /pl̥ækskʲe/ /pl̥ækskʲen/ /pl̥ækskʲes/ /pl̥ækskʲez/

In anger spraoke[bewirk]

[1]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

plek /pl̥ækʲ/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van plekke
  2. (neet-lemma) inkelveljigen derdje-persoeansvorm (det) innen hujigen tied van plekke
  3. (neet-lemma) mieëveljigen twieëdje-persoeansvorm (geer) innen hujigen tied van plekke
  4. (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van plekke
  5. (neet-lemma) mieëveljige gebi-jjendje wies van plekke
Aafbraeking
  • plek
Synoniem