pleksel

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

pleksel m /pl̥æksel/

  1. 'n stóf, wie liem, womit me kan plekke; döks mèntj me de get vaster stóf es vleujbare liem hiemit
Aafbraeking
  • plek-sel
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Samestèlling

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif pleksel
IPA /pl̥æksel/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif pleksel
IPA /pl̥æksel/

In anger spraoke[bewirk]