èns

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Bieveugelik naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

èns /è̞n̥s/

  1. (predikatief) vanne zelvendje meining, instummendj mit 'n zaak, get aksepterendj, mit einanger euvergekómme det get good is of zoea mót gebeure
  2. gans 'tzelvendje, hieël sterk op ein geliekendj (döks ouch kwa oearsprónk)
    Allewiel höbbe väöl maedjes de ènse póppe, went die willen allemaol zelf waat die angeren ouch höbbe.
  3. toet 'tzelvendje paar behuuerendj
    Zeuk tich ef twieë ènse zök; die ligke nag waal inne wasmanj.
Aafbraeking
  • èns
Raod

Beteikenis [2] en [3] waere neet predikatief gebroek.

Synoniem
Anontoniem
Zagswies
  • door 'n ènse moer gaon: hieël sterk gedreve zeen get te doon

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad predikatief
mannelik vrouwelik ónziejig geslechtelik ónziejig
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
positief sjrif ènse ènsen ènse èns ènse èns èns
IPA /è̞n̥se/ /è̞n̥sen/ /è̞n̥se/ /è̞n̥s/ /è̞nz/ /è̞n̥se/ /è̞n̥s/ /è̞nz/ /è̞n̥s/ /è̞nz/
partitief sjrif èns
IPA /è̞n̥s/ /è̞nz/
inkelvaad mieëvaad
flexieadverbiaal
(positief)
sjrif (wie) èns (toe) (wie) èns (geer)
IPA /wì: è̞n̥s tú:/ /wì: è̞n̥s ʝ̊é:r/

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[2]

Biewaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

èns /è̞n̥s/ (liaison: /è̞nz/)

  1. eine kieër
    Det is get waas te mer èns in die laeve duis.
  2. op e zeker tiedspuntj in 't vergangene
  3. op e zeker tiedspuntj inne toekóms
  4. op 'n [↑] meneer
Aafbraeking
  • èns
Variaasje
  • (ónbenaodrök) 'ns
Synoniem
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • Èns meh noeatj mieë: Det is eine kieër gebeurd, meh det gebeurt neet oppernuuj.
  • èns neet: (ajerwèts) nag waal neet, zelfs neet
  • gèn èns: nag waal neet
  • veur èns en veur altied: veur ummer (Nederlandjs: voorgoed)

In anger spraoke[bewirk]

[1]