Naar inhoud springen

dèksel

Van Wiktionary

Algemein Gesjreve Limburgs

[bewirk]

Zelfsjtendig naamwaord

[bewirk]

dèksel m (Nederlands: deksel, cimbaal)

Verbuging

dèksele, dèkselke


e kèlle mit d'n dèksel [1] daotaenge
dèksele [2]

Mofers

[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord

[bewirk]

Lemma

[bewirk]

dèksel m /de̞kʲsel/

  1. e veurwerp veur 'n anger haol, aop veurwerp mit aaf te dèkken of toe te make
  2. (meziek) 'n saort slaagwerk inne vorm van 'n tejjervörmige metale sjief die zowaal bie e trómstèl op 'ne stäönderd gezatj wuuert veur mit 'ne stek op te slaon es mit reemkes inne henj gehaje wuuert veur es paar taengenein aan te hawwe
    Waem sleit allewiel nag de dèksele bie 't trómmelkorps?
  3. (ónalgemein) 'n aafdèkking of 'n bedèkkendje laog
Aafbraeking
  • dèk-sel
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • Dao is gei pötje zoea sjeif of dao pas e dèkselken op: Me mót geine wanhaop höbbe, went veur ederein is 'ne partner te vinje.
  • d'n dèksel oppe naas kriege: mitmake det get det me verwach haw ónverhöds neet oetkump (Nederlandjs: een teleurstelling oplopen)
Vermeljing
  • Bakkes, Pierre: Mofers Waordebook, Stichting Mofers Waordebook (2007); p. 98.

Verbuging

[bewirk]
inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif dèksel dèksele dèkselen
IPA /de̞kʲsel/ /de̞kʲse̽le/ /de̞kʲse̽len/
dim. sjrif dèkselke dèkselken dèkselkes
IPA /de̞kʲse̽l̥kʲe/ /de̞kʲse̽l̥kʲen/ /de̞kʲse̽l̥kʲes/ /de̞kʲse̽l̥kʲez/
dat. sjrif dèksel dèksele dèkselen
IPA /de̞kʲsel/ /de̞kʲse̽le/ /de̞kʲse̽len/

In anger spraoke

[bewirk]

[1]

bewirk
  • Algemein Gesjreve Limbörgs: dèksel


[2]

bewirk


Wirkwaord

[bewirk]

Neet-lemma

[bewirk]

dèksel /de̞kʲsel/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van dèksele
  2. (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van dèksele
Aafbraeking
  • dèk-sel