Naar inhoud springen

prengel

Van Wiktionary

Algemein Gesjreve Limburgs

[bewirk]

Zelfsjtendig naamwaord

[bewirk]

prengel m (Nederlands: knuppel, dikke knuppel, hark, onbeholpen persoon, vlegel, boerenkinkel, domme persoon)

Verbuging

prengele, prengelke


Mofers

[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord

[bewirk]

Lemma

[bewirk]

prengel m /pr̥ǽŋel/

  1. (liefdeil) 'ne stieve piezzel; d'n toestandj worin de piezzel stief is
  2. 'nen diekke stek veur mit te houwe
  3. (euverdrechtelik) 'ne manskaerel dae neet zoea gezwank is
  4. (euverdrechtelik) 'ne manskaerel dae hieël waes is en taengewirk
Aafbraeking
  • preng-el
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • zoea stief wie 'ne prengel: hieël stief

Verbuging

[bewirk]
inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif prengel prengeleprengelen
IPA /pr̥ǽŋel/ /pr̥ǽŋe̽le//pr̥ǽŋe̽len/
dim. sjrif prengelkeprengelken prengelkes
IPA /pr̥ǽŋe̽l̥kʲe//pr̥ǽŋe̽l̥kʲen/ /pr̥ǽŋe̽l̥kʲes//pr̥ǽŋe̽l̥kʲez/
dat. sjrif prengel prengeleprengelen
IPA /pr̥ǽŋel/ /pr̥ǽŋe̽le//pr̥ǽŋe̽len/

In anger spraoke

[bewirk]

[1]