supinum

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

supinum ó /sʉ̜̽'pí:nəm ~ sʉ̜̽'pínəm/

  1. (spraokkónde) de waordvorm van e wirkwaord dae kan waere gebroek es e taengewuuerdig biewäördelik deilwaord
Aafbraeking
  • su-pi-num
Verwantje wäörd

Grammaer[bewirk]

't Supinum is de wirkwäördelike vorm op -entaere. In 't grótste deil van 't zujelik Limbörgs spraokgebied guldj det es 't taengewuuerdig biewäördelik participium: Kallentaere kump hae heim. In 't Mofers gebroek me dan van vreuger oet de vorm van 't participium: Gekalle kump hae heim. Allewiel huuert me hie veural 't taengewuuerdig deilwaord: (Al) kallendj kump hae heim. of zelfs 'n ganse zatsverboewing: Die woren 'nt kalle wiedet zie heim kome. In 't Mofers kan me-n 't supinum allein gebroeke veur 't Nederlandjs om te. De zats Kallentaere kump hae heim. wiltj dus zègke: Hae kump heim veur mit eine te kalle. Lit op det 't supinum praktisch nimmieë wuuert gebroek; hieveur raoje v'r aaf 'm toe te passen in 't spraokbroek.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif supinum
IPA /sʉ̜̽'pí:nəm/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif supinum
IPA /sʉ̜̽'pí:nəm/