hèl

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

de hèl [1]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

hèl v /hè̞l/

  1. (kirk) de plaats of d'n toestandj van straof wo de zieële van zunjige, verdómdje luuj nao d'n doead haer gaon
  2. (euverdrechtelik) 'n versjrikkelike plaats wo väöl leid is
  3. (euverdrechtelik) 'ne versjrikkeliken toestandj worin emes zich bevindj
Raod

Inne ieëste beteikenis wuuert 't waord ummer aangeduudj es de hèl en gedruueg 't zich wie 'nen eigenaam; óm conventioneel raejene wuuert 't aevel neet zoea besjoewdj.

Aafbraeking
  • hèl
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • alle duvelen oete hèl vloke
  • branje wie 'n hèl: hieël fel branje
    Vreuger wie de hoezer nag rete daker hawwe, toe brandje die wie 'n hèl.
  • door 'n hèl gaon: e versjrikkelik gebeure mitmake
    De luuj die innen oorlog in Mofert zote zeen door 'n hèl gegange.
  • e gezich höbben of me de hèl aangeblaozen haet
  • e vuur (zeen) wie 'n hèl
  • taenge de klippe vanne hèl op zoepe: väöls te väöl alkohol drinke
  • toet (later) inne hèl: in 't aafsjiedsdialoog:
    A: Toet v'r ós weer zeen.
    B: En anges toet (later) inne hèl.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif hèl hèlle hèllen
IPA /hè̞l/ /hé̞le/ /hé̞len/
dim. sjrif hèlke hèlken hèlkes
IPA /hè̞l̥kʲe/ /hè̞l̥kʲen/ /hè̞l̥kʲes/ /hè̞l̥kʲez/

In anger spraoke[bewirk]

[1]