hemel

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

d'n hemel [1]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

hemel m /hé:mel/

  1. (kirk) de gelökzieëligen toestandj of plaats wo God (of de gaoje) verblieve wo de gooj luuj nao d'n doead haer gaon
  2. de ónmaetelike ruumdje die euveral oppe aerd baovenaan zichbaar is
  3. 'ne baldekien worónger de geiselik löp inne sakkermentspersesse
    De jóng boere mótten altied d'n hemel drage.
  4. (euverdrechtelik) de luifel baoven 't bufet in 'n kefee
    Bie Huib is de gansen hemel toe ómlieëg gekómme.
Aafbraeking
  • he-mel
Variaasje
Aafleijinge
Antoniem
Verwantje wäörd
Zagswies
  • d'n Hemel danke (aksent op danke): Oos Livvenhieër dankbaar zeen
  • d'n Hemel danken oppe bloeate kneen (aksent op danke): Oos Livvenhieër dankbaar zeen
  • emes hemel en aerd belaove:
    1. emes euverdreve väöl belaove veur 'n guns te kriege
    2. emes euverdreve väöl belaove veur baetersjap of verbaetering te laote zeen nao 'n straof
  • Es d'n hemel invèltj, höbbe v'r allemaol 'n blaw patsj.: wuuertj gezag wen emes 't veugwaord "es" gebroek, veur dao-euver aafkeuring te ute; me mót 't voogwaord "es" neet te dök gebroeke, went mit väöl veurwaerd is d'n aafloup betwiefelenswaerdig (vergeliek mit: S is 'n króm lètter).
  • Godgaef 'm/häör d'n hemel: Zalig is de gestórvene.
  • Miene leven hemel! = 'nen oetroop van sjrik of angs (Nederlandjs: hemeltjelief)
  • zich d'n hemel verdene: gelangentied werk doon waat väöl opoffering vraog

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif hemel hemele hemelen
IPA /hé:mel/ /hé:me̽le/ /hé:me̽len/
dim. sjrif hemelke hemelken hemelkes
IPA /hé:me̽l̥kʲe/ /hé:me̽l̥kʲen/ /hé:me̽l̥kʲes/ /hé:me̽l̥kʲez/
dat. sjrif hemel hemele hemelen
IPA /hé:mel/ /hé:me̽le/ /hé:me̽len/

In anger spraoke[bewirk]

[1]