hals

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

d'n hals [1] van e vrouwmis

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

hals m /hál̥s/

  1. (liefdeil) 't vurste deil van 't lief det 't gezich mitte rómp verbindj
  2. (euverdrechtelik) 't smaal deil van 'n fles
  3. (euverdrechtelik) emes dae trögkhajendj duit en meis ouch get ónnuuezel is
Aafbraeking
  • hals
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • emes kump d'n hals ónger: emes mót käöke
    Mich kump d'n hals ónger es ich dao allein mer aan dink!
  • d'n Ermen hals dae hie mam/moder hètj! = 't Is zwaor óm hie moder te zeen!
  • d'n Ermen hals dae hie pap/vader hètj! = 't Is zwaor óm hie vader te zeen!
  • hals en nak braeke:
    1. de kans loupe det lidmaote gebraoke waeren es e gevolg van waoghalzerie of door 'ne slechten óngergróndj wo m'n euverhaer mót loupe
    2. zichzelf hieël erg in gevaor bringe
  • hals euver kop (ouch: halseuverkop): mit zich hieël erg spoje (Nederlandjs: in grote haast)
  • 'nen ónnuuezelen hals
  • zich get oppen hals haole
    1. 'n (ónnuuedige) las of verplichting te verwirke kriege (veural door eige keus of hanjele)
    2. zich örges 'n krenkdje opdoon

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif hals hels
IPA /hál̥s/ /hálz/ /hæ̀l̥s/ /hæ̀lz/
dim. sjrif helske helsken helskes
IPA /hæ̀l̥skʲe/ /hæ̀l̥skʲen/ /hæ̀l̥skʲes/ /hæ̀l̥skʲez/
dat. sjrif hals hels
IPA /hál̥s/ /hálz/ /hæ̀l̥s/ /hæ̀lz/

In anger spraoke[bewirk]

[1]