kael

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

kael v /kʲɛ̀:l/

  1. (liefdeil) 't gaat enne äöpening achterinne móndj wodoor 't aeten en drinken 't lief in kan kómme
  2. (synoniem) anger waord veur hals
  3. (synoniem) anger waord veur spraok
    Mit waatfer kael kalle die luuj?
Aafbraeking
  • kael
Net get anges gesjreve
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • de baard inne kael: die stumverlieëging die optruuedj inne puberteit van jónges
    Dae Lars is zèstieën, meh dae haet al de baard inne kael.
    Ich vinj det 't lang doert ieër Mark de baard inne kael krieg; dae haet nag e richtig jóngesstumke.
  • emes 't mets oppe kael zitte: emes ónger zwaoren drök zitte
  • 'n kael höbbe wie laer: 'n druueg kael höbbe
  • Mich/dich/... kump de kael ónger: Bie mich/dich/... is 't aomhaolen effekes gestoek.
  • zich de kael aop zitte: hieël flot get ewegdrinke, 'n groeate wieväölheid vóch in eine kieër achtereuversjödde

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif kael kaele kaelen
IPA /kʲɛ̀:l/ /kʲɛ̀:le/ /kʲɛ̀:len/
dim. sjrif kaelke kaelken kaelkes
IPA /kʲɛ̀:l̥kʲe/ /kʲɛ̀:l̥kʲen/ /kʲɛ̀:l̥kʲes/ /kʲɛ̀:l̥kʲez/

In anger spraoke[bewirk]

[1]