böltj

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

böltj m /bœ́ʎ̥c/

  1. 'n verhuueging van 'n oppervlakdje, sóngerdet die oppervlakdje verbraoken is of sjaaj haet (wie e gezwel of 'n opeinhuiping van ètter oppe hoed)
Aafbraeking
  • böltj
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • 'ne böltj wie 'n doevenei: 'nen diekke böltj
  • örges e böltje van kriege: get vervaelendj vinje doordet 't dökker achterein optruuedj

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif böltj böltje böltjen
IPA /bœ́ʎ̥c/ /bœ́ʎɟ/ /bœ́ʎ̥cə/ /bœ́ʎ̥cən/
dim. sjrif böltje böltjen böltjes
IPA /bœ́ʎ̥cə/ /bœ́ʎ̥cən/ /bœ́ʎ̥cəs/ /bœ́ʎ̥cəz/
dat. sjrif böltj böltje böltjen
IPA /bœ́ʎ̥c/ /bœ́ʎɟ/ /bœ́ʎ̥cə/ /bœ́ʎ̥cən/

In anger spraoke[bewirk]