begien

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

begien v /bə'ʝì:n/

  1. (kirk) e vrouwmis det in 't kloeaster zitj
Raod

In 't Mofers wuuert gei richtig óngersjied gemaak tösse begiene die de gelofte höbbe aafgelag ("non") en die waat det neet höbbe gedaon ("begijn").

Aafbraeking
  • be-gien
Net get anges gesjreve
Verwantje wäörd
Zagswies
  • Begiene (die) zeen neet wie ze sjiene: die zitten achtere gerdiene, en zègke: "Kiek, dao geit t'r miene!" = Begiene zeen neet zowie zie lieke.
  • 't Is ouch egaal of de begiene memme höbben of neet: wuuert gebroek es antjwaord op 't Is mich egaal. veur toch e richtig antjwaord te kriegen oppe vraog.
  • 't Zeen mich men, die begiene!
  • "Wirken is zalig," zagte de begiene. Doe droge ze mit zeven eine boeanestaak: 'n foef op "Wirken is zalig!"

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif begien begiene begienen
IPA /bə'ʝì:n/ /bə'ʝí:ne/ /bə'ʝí:nen/
dim. sjrif begienke begienken begienkes
IPA /bə'ʝì:n̥kʲe/ /bə'ʝì:n̥kʲen/ /bə'ʝì:n̥kʲes/ /bə'ʝì:n̥kʲez/

In anger spraoke[bewirk]