haan

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

'nen haan

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

haan m /hà:n/

  1. (veugel) 't menke vanne hin
Aafbraeking
  • haan
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • Dao krejtj gènnen haan haer: Det vèltj nemes op.
  • 'ne Gojen haan wuuert neet vèt: zowaal lètterlik op te vatten es det richtige manskaerele neet diek zeen.
  • Es de hin weer biejen haan kump, vergitj ze-n häör eige kuke: Es e vrouwmis weer bieje geleefdje kump, vergitj ze-n häör eige kinjer.
  • Es me mit get wiltj aanvange, zaet me döks 't volgendj riem:
    "Veer gaon beginne,"
    zag de vós taenge hinne;
    toe woor d'n haan al binne.
  • zoea stols wie 'nen haan: hieël stols, hieël gruuets

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif haan hane hanen
IPA /hà:n/ /há:nə/ /há:nən/
dim. sjrif haenke haenken haenkes
IPA /hɛ̀:n̥kʲe/ /hɛ̀:n̥kʲen/ /hɛ̀:n̥kʲes/ /hɛ̀:n̥kʲez/
dat. sjrif haan hane hanen
IPA /hà:n/ /há:nə/ /há:nən/

In anger spraoke[bewirk]