keime

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Wirkwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

keime /kʲɛ́i̯me/

  1. (euvergenkelik) mit 'ne kamb de haor in fetsoen bringe
    Veurdet v'r gaon mót ich mich ieës nag die kweerten oete haor keime.
Aafbraeking
  • kei-me
Aafleijinge
Verwantje wäörd

Verveuging[bewirk]

ich doe det veer geer zie deilwaord
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
hujigen tied sjrif keim keims keimp keime keimen keimtj
keimp
keime keimen keimendj
IPA /kʲɛ̀i̯m/ /kʲɛ̀i̯m̥s/ /kʲɛ̀i̯mz/ /kʲɛ̀i̯m̥p/ /kʲɛ̀i̯mb/ /kʲɛ́i̯mə/ /kʲɛ́i̯mən/ /kʲɛ̀i̯m̥c/
/kʲɛ̀i̯m̥p/
/kʲɛ̀i̯mɟ/
/kʲɛ̀i̯mb/
/kʲɛ́i̯mə/ /kʲɛ́i̯mən/ /kʲɛ́i̯məɲɟ/
vergangen tied sjrif keimdje keimdjen keimdjes keimdje keimdjen keimdje keimdjen keimdje keimdjen keimdje keimdjen gekeimb
gekeimp
IPA /kʲɛ̀i̯mɟə/ /kʲɛ̀i̯mɟən/ /kʲɛ̀i̯mɟəs/ /kʲɛ̀i̯mɟəz/ /kʲɛ̀i̯mɟə/ /kʲɛ̀i̯mɟən/ /kʲɛ̀i̯mɟə/ /kʲɛ̀i̯mɟən/ /kʲɛ̀i̯mɟə/ /kʲɛ̀i̯mɟən/ /kʲɛ̀i̯mɟə/ /kʲɛ̀i̯mɟən/ /ɣə'kʲɛ̀i̯mb/
gebi-jjendje wies sjrif keim! keime-v'r keimtj!
IPA /kʲɛ̀i̯m/ /kʲɛ́i̯məvər/ /kʲɛ̀i̯m̥c/ /kʲɛ̀i̯mɟ/
substantivering infinitief gerundium I gerundium II supinum participium
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
sjrif keime keimen gekeim ó keime keimen keimentaere keimentaeren gekeime gekeimen
IPA /kʲɛ́i̯mə/ /kʲɛ́i̯mən/ /ɣə'kʲɛ̀i̯m/ /kʲɛ́i̯mə/ /kʲɛ́i̯mən/ /kʲɛ́i̯mən̥'tɛ̀:re/ /kʲɛ́i̯mən̥'tɛ̀:ren/ /ɣə'kʲɛ́i̯mə/ /ɣə'kʲɛ́i̯mən/

d'n "ich"-vorm innen hujigen tied liek stilkesaan van toean te verangere nao /kʲɛ́i̯m/, veural es 't waord achteraan kump inne zats.

In anger spraoke[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

keime ó /kʲɛ́i̯me/

  1. (gerundium) gerundium II van keime
Raod

Deze vorm guldj es neutraal spraokgebroek.

Aafbraeking
  • kei-me

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif keime keimen
IPA /kʲɛ́i̯me/ /kʲɛ́i̯men/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif keime keimen
IPA /kʲɛ́i̯me/ /kʲɛ́i̯men/

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

keime /kʲɛ́i̯me/

  1. (neet-lemma) mieëveljigen ieëste-persoeansvorm (veer) innen hujigen tied van keime
  2. (neet-lemma) mieëveljigen derdje-persoeansvorm (zie) innen hujigen tied van keime
Aafbraeking
  • kei-me