tóng

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

'n tóng [1]
'n tóng [4]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

tóng v /tʊ̀ŋ/

  1. (liefdeil) e bewaegelik liefdeil inne móndj det me gebroek bie 't spraeke, preuve, kawwe, slikken en 't zuver haje van 't gebeet
  2. (euverdrechtelik) get det gespraoke wuuert
  3. (euverdrechtelik) get det 'ne vorm wie 'n [1] haet
  4. (bieëster) Solea solea: 'ne platvis dae inne zieë laef
  5. (meziek) 'n óngerdeil van 'n insterment, bestäöndje oet 'ne metale remel det prónt in e fraem pas
Aafbraeking
  • tóng
Aafleijing
Verwantje wäörd
Zagswies
  • de tóng heim höbbe laote ligke: neet väöl zègke, neet väöl kalle

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif tóng tónge tóngen
IPA /tʊ̀ŋ/ /tʊ̀ŋə/ /tʊ̀ŋən/
dim. sjrif tungske tungsken tungskes
IPA /tø̀ŋ̊skə/ /tø̀ŋ̊skən/ /tø̀ŋ̊skəs/ /tø̀ŋ̊skəz/

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[4]