zin

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

zin v /zɪ̀n/

  1. e verlange veur get te doon
  2. get det beteikenis haet, wo get veur steit
  3. (euverdrechtelik) 'n raeje veur 't bestaon
  4. (spraokkónde) e samenhangendj deil van 'n veurdrach, 'n teks of 'ne zats
  5. (synoniem) anger waord veur zats
Raod

Inne beteikenis "verlange" wuuert dit waord ouch waal es mannelik behanjeldj: goje zin, ziene zin kriege.

Aafbraeking
  • zin
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • gooj zin höbbe
  • Zin is koup: Me köp get wen 't 'm richtig bevèltj.
  • Es se gèn zin höbs, mós se zin make: De juuskes bespraoken opdrach mót oetgeveurd waere.
  • zin höbbe wie zeve die gèn zin höbbe: gaar gèn zin höbbe

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif zin zinne zinnen
IPA /zɪ̀n/ /zɪ́ne/ /zɪ́nen/
dim. sjrif zinke zinken zinkes
IPA /zɪ̀n̥kʲe/ /zɪ̀n̥kʲen/ /zɪ̀n̥kʲes/ /zɪ̀n̥kʲez/
Raod

Bakkes guuef gèn verbaoge vörm op; dees vörm waeren allein gebroek bieje beteikenis "zats".

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[4]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

zin /zɪ̀n/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van zinne
  2. (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van zinne
Aafbraeking
  • zin