wegblieve

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Mofers[bewirk]

Wirkwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

houfzats naevesjikkendj óngersjikkendj deilwaord
sjrif ich blief weg mer ich blief weg det ich wegblief ich bön get weggesmete
IPA /ɪʝ blí:v 'wæç/ /mær‿ɪ̽ʝ blí:v 'wæç/ /dæd‿ɪ̽ʝ wæʝblí:f/ /ɪʝ bœ̀n wæɣ̊əblé:ve/

wegblieve /wæʝblí:ve/

  1. (ergatief) neet nao 'n zeker plaats gaon, meis gezag van 'n plaats wo me verwach wuuert
Raod

Bieje sjeibaar vörm wuuert "weg" dökker vervange door "eweg".

Aafbraeking
  • weg-blie-ve
Variaasje
Verwantje wäörd
Samestèlling

Verveuging[bewirk]

(det ...) ich doe det veer geer zie deilwaord
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
hujigen tied sjrif wegblief wegbliefs wegblief wegblieve wegblieven wegblief wegblieve wegblieven wegblievendj
IPA /wæçblí:f/ /wæçblí:v/ /wæçblifs/ /wæçblivz/ /wæçblif/ /wæçbliv/ /wæçblí:ve/ /wæçblí:ven/ /wæçblif/ /wæçbliv/ /wæçblí:ve/ /wæçblí:ven/ /wæçblí:veɲɟ/
vergangen tied sjrif wegbleef
wegbleif
wegbleefs
wegbleifs
wegbleef
wegbleif
wegbleve wegbleven wegbleef wegbleve wegbleven weggebleve weggebleven
IPA /wæçblé:f/
/wæçblɛ́i̯f/
/wæçblé:v/
/wæçblɛ́i̯v/
/wæçblé:fs/
/wæçblɛ́i̯fs/
/wæçblé:vz/
/wæçblɛ́i̯vz/
/wæçblé:f/
/wæçblɛ́i̯f/
/wæçblé:v/
/wæçblɛ́i̯v/
/wæçblé:ve/ /wæçblé:ven/ /wæçblé:f/ /wæçblé:v/ /wæçblé:ve/ /wæçblé:ven/ /wæɣ̊əblé:ve/ /wæɣ̊əblé:ven/
vergangen tied
(kónjunktief)
sjrif wegbleef wegbleefs wegbleef wegbleve wegbleven wegbleef wegbleve wegbleven weggebleve weggebleven
IPA /wæçblé:f/ /wæçblé:v/ /wæçblé:fs/ /wæçblé:vz/ /wæçblé:f/ /wæçblé:v/ /wæçblé:ve/ /wæçblé:ven/ /wæçblé:f/ /wæçblé:v/ /wæçblé:ve/ /wæçblé:ven/ /wæɣ̊əblé:ve/ /wæɣ̊əblé:ven/
gebi-jjendje wies sjrif blief weg! blieve-v'r weg blieftj weg!
blief weg!
IPA /blí:v wæç/ /blí:v wæʝ/ /blí:vever wæç/ /blí:vever wæʝ/ /blí:vɟ wæç/
/blí:v wæç/
/blí:vɟ wæʝ/
/blí:v wæʝ/
substantivering infinitief gerundium I gerundium II supinum participium
radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison radikaal liaison
sjrif wegblieve wegblieven weggebliefs ó wegblieve wegblieven wegblieventaere wegblieventaeren weggeblieve weggeblieven
IPA /wæçblí:ve/ /wæçblí:ven/ /wæɣ̊əblì:fs/ /wæɣ̊əblì:vz/ /wæçblí:ve/ /wæçblí:ven/ /wæçblí:ven̥'tɛ̀:re/ /wæçblí:ven̥'tɛ̀:ren/ /wæɣ̊əblí:ve/ /wæɣ̊əblí:ven/

In anger spraoke[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

wegblieve ó /wæʝblí:ve/

  1. (gerundium) gerundium II van wegblieve
Raod

Deze vorm guldj es neutraal spraokgebroek.

wegbraeking
  • weg-blie-ve

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif wegblieve wegblieven
IPA /wæʝblí:ve/ /wæʝblí:ven/
dim. sjrif
IPA
dat. sjrif wegblieve wegblieven
IPA /wæʝblí:ve/ /wæʝblí:ven/

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

wegblieve /wæʝblí:ve/

  1. (neet-lemma) mieëveljigen ieëste-persoeansvorm (veer) innen hujigen tied van wegblieve
  2. (neet-lemma) mieëveljigen derdje-persoeansvorm (zie) innen hujigen tied van wegblieve
wegbraeking
  • weg-blie-ve