vuur

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

vuur [1]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

vuur ó /vʉ̜́:r/

  1. (sjemie) e luchtendj versjiensel det óntsteit wen me get verbrandj
  2. (euverdrechtelik) 'n besjeting mit waopes
  3. (synoniem) anger waord veur fernuus
    Zit mich det vuur effekes get leger; anges brandj mich 't vleis aan.
  4. (synoniem) anger waord veur spik
    Dooch dich die bezwètdje kleier noe oet die tes, went anges kries te dao 't vuur in.
  5. (synoniem) anger waord veur aanstaeker
    Höbs te-n e vuurke veur mich?
Aafbraeking
  • vuur
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • de handj veur get/emes in 't vuur staeke: get/emes gans vertroewe
  • e vuur (zeen) wie 'n hèl: 'n intensief, heftig vuur
  • mit vuur spele: bewós hieël groeate riskaasjes make
  • veur heite vuurder staon
  • 't vuurken aanstaeke: de gebeurtenisse doon beginne (meis in negatieve beteikenis)
  • vuur spieje: mit sterke wäörd laote mirke det me zich örges aan ergert of emotioneel geraak is

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif vuur vuurder
IPA /vʉ̜́:r/ /vʉ̜́:rdər/
dim. sjrif vuurke vuurken vuurkes
IPA /vʉ̜́:r̥kʲe/ /vʉ̜́:r̥kʲen/ /vʉ̜́:r̥kʲes/ /vʉ̜́:r̥kʲez/
dat. sjrif vuur vuurder
IPA /vʉ̜́:r/ /vʉ̜́:rdər/

In anger spraoke[bewirk]

[1]