brandj

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
brandj: 'n glood ven vure.

Lèmbörgsj

Oetspraok

Aafkóms

  • E Lèmbörgsj heimwaordj aafkómstig oed g'm Aadlèmbörgsje es Brantsch.

Zèlfstenjig naomswaordj

brandj m

  1. (Hoeaglèmbörgsj) 'n Glood ven vure.
  2. (Hoeaglèmbörgsj) E zwerd: e lank, sjèrp veurwèrp, döks oed iezere, det gebroek wuuerdj es wape.

Buging


(Hoeaglèmbörgsj)
inkelvaadj mieëvaadj
gans avig klènder splintjer gans avig klènder splintjer
èègenersval brandj - brendje - brenj - brendjes -
èègedómsval brandjs - brendjes - brenj - brendjes -
richtingsval branjes - branjeske - branjese - branjeskes -
rèèksval branje - brendje - brenj - brendjes -
veurwèrpsval brandj - brendje - brenj - brendjes -
achterval
oetroopsval
middelsval