brandj

Van Wiktionary
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

brandj [1]
de brenj [2]

Mofers[bewirk]

Zelfstenjig naamwaord[bewirk]

Lemma[bewirk]

brandj m /bráɲɟ/

  1. 'n geluj versjiening van vuur wobie get vertaerd wuuert
  2. (gebroek in 't mieëvaad) dao wo de sjeijing löp tösse water en landj
  3. (ajerwèts) 'n saort sjerp mets
Aafbraeking
  • brandj
Aafleijinge
Verwantje wäörd
Zagswies
  • brandj inne/ouge ougen höbbe:
    1. koortsige ougen höbbe
    2. óntstaoken ouge höbbe
  • brandj oppe luppen höbbe: koortsige luppen höbbe
  • oppe brenj loupe: sónger te wirke róndjloupe
  • "Waat noe gezónge?" zag de köster; doe stóng de kirk in brandj.
  • Wo rouk is, is brandj.

Verbuging[bewirk]

inkelvaad mieëvaad
radikaal liaison radikaal liaison
nom. sjrif brandj brenj
IPA /bráɲɟ/ /bræ̀ɲ/
dim. sjrif brendje brendjen brendjes
IPA /bræ̀ɲ̊ce/ /bræ̀ɲ̊cen/ /bræ̀ɲ̊ces/ /bræ̀ɲ̊cez/
dat. sjrif brandj brenj
IPA /bráɲɟ/ /bræ̀ɲ/

In anger spraoke[bewirk]

[1]

[2]

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

brandj /bràɲɟ/

  1. (neet-lemma) inkelveljigen derdje-persoeansvorm (det) innen hujigen tied van branje
  2. (neet-lemma) mieëveljigen twieëdje-persoeansvorm (geer) innen hujigen tied van branje
  3. (neet-lemma) mieëveljige gebi-jjendje wies van branje
Aafbraeking
  • brandj

Wirkwaord[bewirk]

Neet-lemma[bewirk]

brandj /bràɲɟ/

  1. (neet-lemma) mieëveljigen twieëdje-persoeansvorm (geer) inne vergangen tied van brenje
Aafbraeking
  • brandj